(Pokke) kanker vrij!

Vandaag was de dag dat we de uitslag zouden horen. Nou, je wil niet weten hoe slecht ik heb geslapen vannacht en hoe focking cranky ik vanmorgen was! Arthur zei nog: Nou het lijkt wel of je weer zwanger bent! Was dat maar zo zei ik! En niet die pokkekanker! Man wat een zenuwen had ik zeg! niet normaal! Ik kan veel hendelen, maar deze dag was toch wel een van de meest heftige in mijn leven. We zouden dus te horen krijgen of de kanker echt door middel van de eerste operatie verdwenen zou zijn en zo niet dan zou ik nog een aantal chemokuren moeten ondergaan. Dan denk je misschien: Joh er zijn mensen die doodgaan aan kanker, tuurlijk dat is ook zo en dat gun je niemand (het leven is al zo oneerlijk) maar ik kan niet omschrijven hoe het je leven veranderd op het moment dat je voor de eerste keer hoort dat je kanker hebt! Dat is echt zo bizar! Alle normale dagelijkse dingen die altijd vanzelf gaan zijn ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Vandaar dat ik juist die dingen ook (nog) veel meer ben gaan waarderen…

Zaten we dan in de metro onderweg naar het ziekenhuis. Alle ogen op mij gericht want al die mensen zien eerst die rolstoel en dan pas Kimmie. Gelukkig ben ik daar straks vanaf! Wat een respect heb ik gekregen voor de medemens in een rolstoel! Of het nou vast of tijdelijk is..staar die mensen niet zo aan en zeg gewoon normaal gedag. Het zijn ook gewoon mensen net als jij van vlees en bloed! Oja en mocht de RET dit lezen (vast niet! hahah) maak alsjeblief die vieze gore pisliften schoon! Dat is nog erger dan die starende mensen! Nou weer genoeg geklaagd voor vandaag op naar het ziekenhuis! We moesten dit keer in het nieuwe ziekenhuis zijn (deze is sinds de laatste keer verhuisd) dus toch maar even op tijd weggegaan.

Zit je dan 20 minuten van te voren in zo’n fris nieuwe witte saaie schone dooie wachtkamer te wachten. En dan denk je: oke, tering nog 20 minuten wachten! Ok├ę, 2 minuten voorbij…ik ga even naar het toilet, na 7 minuten ppffffff killing! maar toen werden we al geroepen! Nou dat gebeurd niet vaak dat een dokter eerder is ­čÖé

Toen we de spreekkamer binnenliepen meteen al: ik heb goed nieuws! Je hebt geen chemokuren nodig. De kanker is eruit en je bent kankervrij! Nou je begrijpt wel dat alle spanning er toen uitkwam! Ik besefte het ook nog niet. Het drong pas tot me door toen we bij de lift stonden op de terugweg. Zo sta je fris en fruitig in het leven en dan krijg je ineens (BAM) uit het niets eierstokkanker en ben je kankerpati├źnt…en zo ben je er ook (na een aantal weken/maanden in de molen) ineens weer vanaf! Ik kon het niet geloven!

Na veel vragen en antwoorden gingen we met een euforisch gevoel maar meteen vreten en shoppen in de stad want ja we moesten het toch een beetje vieren. Ik wil als ik weer lekker kan dansen een feest geven voor vrienden en familie maar dat volgt nog…eerst ff rustig herstellen van de laatste operatie.

Natuurlijk is het nog niet helemaal voorbij….Er zijn nog om de drie maanden controles in het ziekenhuis, zelf wil ik nog een afspraak bij de dermatoloog (moedervlekken verwijderen uit voorzorg) om mezelf gerust te stellen. Die moedervlekken vind ik toch al lelijk dus weg ermee. Ook nog een extra CT scan (op eigen verzoek) om nogmaals even de plekjes op de longen te bekijken of dit echt niets is om mij zorgen over te maken. Dit kwam in de eerste CT scan omhoog maar kan ook van een hoest zijn. (maar ik laat mij niet gek maken, alles checken!) dan nog het erfelijkheidsonderzoek voor mijn dochter waar we dieper op ingaan en een afspraak bij een maatschappelijk werker om de boel af te sluiten en te verwerken. Nou genoeg om nog over te schrijven dus!

Ik ga kappen nu. Het was een emotionele topdag!