Sixteen weeks after….

Inmiddels ben ik alweer 16 weken verder sinds ik officieel kankervrij ben verklaard. Wat vliegt de tijd zeg! Hoe bizar is het dat als je ziek bent de dagen zo langzaam lijken te gaan en als je beter bent vliegen ze voorbij! Het lijkt wel of ik nu niet genoeg bij de dag stil sta maar een beetje wordt geleefd. Al moet ik wel zeggen dat er een stemmetje in mijn achterhoofd blijft zitten die zegt: Kim, maak je niet te druk en geniet van de kleine dingen in het leven.

Het lukt me aardig moet ik zeggen alleen denkt iedereen wel dat als je kankervrij bent alles weer ok├ę is, maar je blijft natuurlijk voorlopig een kankerpati├źnt met een grote K op je voorhoofd! Nog steeds komen er mensen aan mijn bureau op het werk om te vragen hoe het met me gaat. Dit waardeer ik heel erg, maar neemt niet weg dat ik er alsnog elke dag over aan het vertellen ben en er weer even aan wordt herinnerd. Vorige week heb ik weer een scan gehad en volgende week krijg ik de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. Spannende tijd voor mij, niet voor een ander dat snap ik wel….

Ook ben ik alweer een maand nu lekker aan het kickboksen wat me erg goed bevalt! Ik heb nog wel moeite met een ritme vinden, maar dat went vanzelf weer.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.