Kim Andjelic

Posts by this author:

Eerste werkdag

Het lijkt wel of ik niet weg ben geweest zo voelt het. Na ruim vijf maanden stap ik vandaag dinsdag 17 juli om 09:00 uur het kantoor binnen…. Goedemorgen! Wat onbekende gezichten, maar vooral ook veel bekenden die meteen even hallo komen zeggen en vragen hoe het met me gaat. Natuurlijk staat daar mijn lieftallige collega Aydah me al op te wachten om me een dikke knuffel te geven! Wat heerlijk om weer even terug te zijn. Iets voor jezelf, even geen geneuzel en lekker onder de mensen. Weer zoals het was… maar dan nu zonder stress en drukte (dat komt wel weer).

Mijn laptop start zonder problemen op (dat is weleens anders geweest) de 88 mails neem ik voor lief want dat valt best mee. (Dat komt denk ik door mijn afwezigheidsassistent die ik eerder heb aangezet) en ik heb er zelfs al een werkje op zitten. Het moet niet gekker worden! hahaha

De uren vliegen voorbij en voor ik het weet is alweer 12:00 uur. Tijd om weer te gaan. Het voelt heerlijk om weer even te werken! Maar dat komt vooral door de fijne collega’s die ik heb 😉

Erfelijkheidsonderzoek

Maandag 2 juli 09:40 uur: Vol goede moed loop ik het ziekenhuis binnen. Ik ben alleen met de metro want het stel niet veel voor vandaag dus ben zo weer klaar. Als ik door de gangen van het nieuwe ziekenhuis loop krijg ik een naar gevoel in mijn buik. Ik voel me steeds misselijker worden. Ik denk nog hoe kan dit nou? Ik heb immers goed gegeten en geslapen. De laatste keer kreeg ik toch goed nieuws… Ik meld me aan en zoek naar waar ik moet zijn. Het is dus precies dezelfde plek waar ik op 28 mei jl. was met Arthur. Ik merk dat ik nog zenuwachtiger wordt en ga zitten in wachtruimte 2K. De tranen schieten in mijn ogen. Ik heb mijn emoties niet meer in de hand en bel Arthur om rustig te worden. Hoe gek is dit? Duidelijk heb ik het voor mezelf nog niet verwerkt. Het doet echt iets met me. Ik had dit totaal niet verwacht. Nu ik  wat rustiger ben geworden en wacht op mijn beurt schrijf ik deze blog want merk dat dit mij goed afleid. Heb ik me ogen weer opgemaakt voor niets! Ik lijk wel een pandabeer! Hahaha
Wat een fijne dokter weer! Goed uitgelegd, gerust gesteld en goed geholpen. 34 jaar en eierstokkanker is best zeldzaam dus het is erg belangrijk om dit onderzoek te doen! Er zijn twee soorten van erfelijkheid BRCA 1-2 en LYNCH. Ik wacht nu om bloed te prikken omdat ik op deze twee soorten wordt gecontroleerd. Eerst het BRCA1 en 2 gen dit gaat dmv het bloed. De dokter heeft aangegeven dat deze kans klein is omdat ik een mucineuze vorm had van eierstokkanker en deze vorm komt veel voor bij de sereuze vorm. Hij wil het toch onderzoeken (voor de zekerheid en dat is goed)!
De tweede soort erfelijkheid is het LYNCH gen deze bestaat uit verschillende soorten (4) die je kan meedragen en ook door kan geven (erfelijk) deze komt veel voor bij de mucineuze vorm dus is voor mij erg belangrijk. Dit zal eerst moeten blijken uit het  weefsel (mijn tumor) die ze nog hebben liggen! (Ze bewaren dit 15 jaar!) Bizar! Ze gaan dus eerst mijn weefsel onderzoeken en als hier iets uitkomt zal ik hierna nog bloed moeten prikken om te kijken of het gen uit het weefsel ook in mijn bloed zit. Al met al dus weer veel werk maar voor mij wel erg belangrijk.
Volgens de arts is het ook erg belangrijk dat ik bij de families (vader en moeder) goed navraag of er kanker voorkomt zo ja welke vorm en op welke leeftijd. Dit is heel belangrijk voor het onderzoek. Over twee maanden krijg ik de uitslag. We zijn weer een stapje verder…

Pokkestil

Tuurlijk hoef ik geen medelijden of hele dagen gesprekken te voeren. Zo ben ik nooit geweest. Wat me opvalt is dat als alles weer oké is iedereen gewoon zijn leven weer oppakt…en dat is goed. Alleen merk ik dat het stil is aan de overkant…Het gewone leven gaat weer verder, ik ben weer beter.. ik ben gelukkig kankervrij!

Ik red me wel maar merk nu dat ik alles pas een beetje kan verwerken, van alle dagelijkse dingen (die ik eerder niet kon) geniet ik nu meer.

Toen ik in de molen zat werd ik heel erg geleefd van moment naar moment en had ik niet echt tijd/zin om stil te staan bij alles. Nu valt het kwartje pas en dat maakt me niet verdrietig maar juist meer bewuster van alles wat ik heb meegemaakt. Tuurlijk heb ik ook mijn momenten dat ik een dip heb. Ik ben een sterke vrouw maar heb ook nog steeds gevoel. Ik voel me goed, zit lekker in mijn vel. Mensen zeggen nu ook tegen mij dat ik er goed uitzie (en bedankt daarvoor) maar ik ben er voor mijn gevoel nog lang niet. Psychisch heb ik nog wel het een en ander te verwerken en dat start nu.

The days after

Je zal wel denken is ze eindelijk vrij van die (Pokke)kanker (yesssssss!!!!!!) en schrijft ze niet meer…nou ik heb vooral de laatste twee weken sinds het goede nieuws (dat ik kankervrij ben) erg genoten van alle dagen! Zo heb ik heerlijk even mijn haar laten doen door de kapster (bedankt Julita!) en heb ik al een onderwerp van mijn bucketlist kunnen schrappen! Even ertussenuit! Wat heeft mij (lees ons) dat goed gedaan! Inmiddels ben ik al 18 weken thuis en natuurlijk moet je herstellen van de operaties en alles wat er op je afkomt (fysiek en mentaal) maar die muren werd ik zo zat. Elke keer ook maar datzelfde (kleine) boodschapje naar de winkel en dan uitrusten…inmiddels ben ik ook een beetje Netflix moe, voor mijn gevoel heb ik alles al gezien! (heb je nog tips laat het me weten 😉

Het weekend van 1 juni zijn we samen met mijn vader, Sonja, Angelique en Rene naar Center Parcs geweest. Dit was een verrassing voor Opa en Oma want die waren beide jarig geweest en staan net als alle andere in deze moeilijke periode ook voor ons klaar. Dus dit hadden ze wel verdiend en ik was er eerlijk gezegd ook wel erg aan toe om even iets anders te zien dan Netflix, de keuken met de vieze vaat (die ik niet mag opruimen) en de stomme bank.

Ook ben ik afgelopen zaterdag 9 juni met mijn vriendin Krista naar Shakira in de Ziggo Dome in Amsterdam geweest! Gelukkig was ze destijds zo slim om zitplaatsen (en wat voor een plaatsen!) te bestellen dus dat kwam perfect uit voor mij dit keer. De kaarten had Krista immers al een jaar geleden geboekt en dit concert was al een keer verplaatst, maar daar hebben we het niet over. Shakira was waanzinnig goed live en heeft een top show neergezet! Na het concert was ik bekaf en hebben we heerlijk overnacht in een hotel in de buurt. De volgende dag hebben we samen uitgebreid ontbeten bij Le Pain Quotidien (AANRADER!) en hierna hebben we nog even (met de nadruk op even want zo lang hield ik het niet vol) geshopt! (dat moet je als je in Amsterdam bent 🙂 Ik ben zo blij dat ik überhaupt weer een beetje normaal kan lopen (zonder de rollie) Het weekend was zeker voor herhaling vatbaar! Bedankt lieve Krista voor het organiseren (en de goodiebag) van dit weekend voor mij/ons. Het heeft me goed gedaan.

(Pokke) kanker vrij!

Vandaag was de dag dat we de uitslag zouden horen. Nou, je wil niet weten hoe slecht ik heb geslapen vannacht en hoe focking cranky ik vanmorgen was! Arthur zei nog: Nou het lijkt wel of je weer zwanger bent! Was dat maar zo zei ik! En niet die pokkekanker! Man wat een zenuwen had ik zeg! niet normaal! Ik kan veel hendelen, maar deze dag was toch wel een van de meest heftige in mijn leven. We zouden dus te horen krijgen of de kanker echt door middel van de eerste operatie verdwenen zou zijn en zo niet dan zou ik nog een aantal chemokuren moeten ondergaan. Dan denk je misschien: Joh er zijn mensen die doodgaan aan kanker, tuurlijk dat is ook zo en dat gun je niemand (het leven is al zo oneerlijk) maar ik kan niet omschrijven hoe het je leven veranderd op het moment dat je voor de eerste keer hoort dat je kanker hebt! Dat is echt zo bizar! Alle normale dagelijkse dingen die altijd vanzelf gaan zijn ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Vandaar dat ik juist die dingen ook (nog) veel meer ben gaan waarderen…

Zaten we dan in de metro onderweg naar het ziekenhuis. Alle ogen op mij gericht want al die mensen zien eerst die rolstoel en dan pas Kimmie. Gelukkig ben ik daar straks vanaf! Wat een respect heb ik gekregen voor de medemens in een rolstoel! Of het nou vast of tijdelijk is..staar die mensen niet zo aan en zeg gewoon normaal gedag. Het zijn ook gewoon mensen net als jij van vlees en bloed! Oja en mocht de RET dit lezen (vast niet! hahah) maak alsjeblief die vieze gore pisliften schoon! Dat is nog erger dan die starende mensen! Nou weer genoeg geklaagd voor vandaag op naar het ziekenhuis! We moesten dit keer in het nieuwe ziekenhuis zijn (deze is sinds de laatste keer verhuisd) dus toch maar even op tijd weggegaan.

Zit je dan 20 minuten van te voren in zo’n fris nieuwe witte saaie schone dooie wachtkamer te wachten. En dan denk je: oke, tering nog 20 minuten wachten! Oké, 2 minuten voorbij…ik ga even naar het toilet, na 7 minuten ppffffff killing! maar toen werden we al geroepen! Nou dat gebeurd niet vaak dat een dokter eerder is 🙂

Toen we de spreekkamer binnenliepen meteen al: ik heb goed nieuws! Je hebt geen chemokuren nodig. De kanker is eruit en je bent kankervrij! Nou je begrijpt wel dat alle spanning er toen uitkwam! Ik besefte het ook nog niet. Het drong pas tot me door toen we bij de lift stonden op de terugweg. Zo sta je fris en fruitig in het leven en dan krijg je ineens (BAM) uit het niets eierstokkanker en ben je kankerpatiënt…en zo ben je er ook (na een aantal weken/maanden in de molen) ineens weer vanaf! Ik kon het niet geloven!

Na veel vragen en antwoorden gingen we met een euforisch gevoel maar meteen vreten en shoppen in de stad want ja we moesten het toch een beetje vieren. Ik wil als ik weer lekker kan dansen een feest geven voor vrienden en familie maar dat volgt nog…eerst ff rustig herstellen van de laatste operatie.

Natuurlijk is het nog niet helemaal voorbij….Er zijn nog om de drie maanden controles in het ziekenhuis, zelf wil ik nog een afspraak bij de dermatoloog (moedervlekken verwijderen uit voorzorg) om mezelf gerust te stellen. Die moedervlekken vind ik toch al lelijk dus weg ermee. Ook nog een extra CT scan (op eigen verzoek) om nogmaals even de plekjes op de longen te bekijken of dit echt niets is om mij zorgen over te maken. Dit kwam in de eerste CT scan omhoog maar kan ook van een hoest zijn. (maar ik laat mij niet gek maken, alles checken!) dan nog het erfelijkheidsonderzoek voor mijn dochter waar we dieper op ingaan en een afspraak bij een maatschappelijk werker om de boel af te sluiten en te verwerken. Nou genoeg om nog over te schrijven dus!

Ik ga kappen nu. Het was een emotionele topdag!