Kim Andjelic

Posts by this author:

Pokkestil

Tuurlijk hoef ik geen medelijden of hele dagen gesprekken te voeren. Zo ben ik nooit geweest. Wat me opvalt is dat als alles weer oké is iedereen gewoon zijn leven weer oppakt…en dat is goed. Alleen merk ik dat het stil is aan de overkant…Het gewone leven gaat weer verder, ik ben weer beter.. ik ben gelukkig kankervrij!

Ik red me wel maar merk nu dat ik alles pas een beetje kan verwerken, van alle dagelijkse dingen (die ik eerder niet kon) geniet ik nu meer.

Toen ik in de molen zat werd ik heel erg geleefd van moment naar moment en had ik niet echt tijd/zin om stil te staan bij alles. Nu valt het kwartje pas en dat maakt me niet verdrietig maar juist meer bewuster van alles wat ik heb meegemaakt. Tuurlijk heb ik ook mijn momenten dat ik een dip heb. Ik ben een sterke vrouw maar heb ook nog steeds gevoel. Ik voel me goed, zit lekker in mijn vel. Mensen zeggen nu ook tegen mij dat ik er goed uitzie (en bedankt daarvoor) maar ik ben er voor mijn gevoel nog lang niet. Psychisch heb ik nog wel het een en ander te verwerken en dat start nu.

The days after

Je zal wel denken is ze eindelijk vrij van die (Pokke)kanker (yesssssss!!!!!!) en schrijft ze niet meer…nou ik heb vooral de laatste twee weken sinds het goede nieuws (dat ik kankervrij ben) erg genoten van alle dagen! Zo heb ik heerlijk even mijn haar laten doen door de kapster (bedankt Julita!) en heb ik al een onderwerp van mijn bucketlist kunnen schrappen! Even ertussenuit! Wat heeft mij (lees ons) dat goed gedaan! Inmiddels ben ik al 18 weken thuis en natuurlijk moet je herstellen van de operaties en alles wat er op je afkomt (fysiek en mentaal) maar die muren werd ik zo zat. Elke keer ook maar datzelfde (kleine) boodschapje naar de winkel en dan uitrusten…inmiddels ben ik ook een beetje Netflix moe, voor mijn gevoel heb ik alles al gezien! (heb je nog tips laat het me weten 😉

Het weekend van 1 juni zijn we samen met mijn vader, Sonja, Angelique en Rene naar Center Parcs geweest. Dit was een verrassing voor Opa en Oma want die waren beide jarig geweest en staan net als alle andere in deze moeilijke periode ook voor ons klaar. Dus dit hadden ze wel verdiend en ik was er eerlijk gezegd ook wel erg aan toe om even iets anders te zien dan Netflix, de keuken met de vieze vaat (die ik niet mag opruimen) en de stomme bank.

Ook ben ik afgelopen zaterdag 9 juni met mijn vriendin Krista naar Shakira in de Ziggo Dome in Amsterdam geweest! Gelukkig was ze destijds zo slim om zitplaatsen (en wat voor een plaatsen!) te bestellen dus dat kwam perfect uit voor mij dit keer. De kaarten had Krista immers al een jaar geleden geboekt en dit concert was al een keer verplaatst, maar daar hebben we het niet over. Shakira was waanzinnig goed live en heeft een top show neergezet! Na het concert was ik bekaf en hebben we heerlijk overnacht in een hotel in de buurt. De volgende dag hebben we samen uitgebreid ontbeten bij Le Pain Quotidien (AANRADER!) en hierna hebben we nog even (met de nadruk op even want zo lang hield ik het niet vol) geshopt! (dat moet je als je in Amsterdam bent 🙂 Ik ben zo blij dat ik überhaupt weer een beetje normaal kan lopen (zonder de rollie) Het weekend was zeker voor herhaling vatbaar! Bedankt lieve Krista voor het organiseren (en de goodiebag) van dit weekend voor mij/ons. Het heeft me goed gedaan.

(Pokke) kanker vrij!

Vandaag was de dag dat we de uitslag zouden horen. Nou, je wil niet weten hoe slecht ik heb geslapen vannacht en hoe focking cranky ik vanmorgen was! Arthur zei nog: Nou het lijkt wel of je weer zwanger bent! Was dat maar zo zei ik! En niet die pokkekanker! Man wat een zenuwen had ik zeg! niet normaal! Ik kan veel hendelen, maar deze dag was toch wel een van de meest heftige in mijn leven. We zouden dus te horen krijgen of de kanker echt door middel van de eerste operatie verdwenen zou zijn en zo niet dan zou ik nog een aantal chemokuren moeten ondergaan. Dan denk je misschien: Joh er zijn mensen die doodgaan aan kanker, tuurlijk dat is ook zo en dat gun je niemand (het leven is al zo oneerlijk) maar ik kan niet omschrijven hoe het je leven veranderd op het moment dat je voor de eerste keer hoort dat je kanker hebt! Dat is echt zo bizar! Alle normale dagelijkse dingen die altijd vanzelf gaan zijn ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Vandaar dat ik juist die dingen ook (nog) veel meer ben gaan waarderen…

Zaten we dan in de metro onderweg naar het ziekenhuis. Alle ogen op mij gericht want al die mensen zien eerst die rolstoel en dan pas Kimmie. Gelukkig ben ik daar straks vanaf! Wat een respect heb ik gekregen voor de medemens in een rolstoel! Of het nou vast of tijdelijk is..staar die mensen niet zo aan en zeg gewoon normaal gedag. Het zijn ook gewoon mensen net als jij van vlees en bloed! Oja en mocht de RET dit lezen (vast niet! hahah) maak alsjeblief die vieze gore pisliften schoon! Dat is nog erger dan die starende mensen! Nou weer genoeg geklaagd voor vandaag op naar het ziekenhuis! We moesten dit keer in het nieuwe ziekenhuis zijn (deze is sinds de laatste keer verhuisd) dus toch maar even op tijd weggegaan.

Zit je dan 20 minuten van te voren in zo’n fris nieuwe witte saaie schone dooie wachtkamer te wachten. En dan denk je: oke, tering nog 20 minuten wachten! Oké, 2 minuten voorbij…ik ga even naar het toilet, na 7 minuten ppffffff killing! maar toen werden we al geroepen! Nou dat gebeurd niet vaak dat een dokter eerder is 🙂

Toen we de spreekkamer binnenliepen meteen al: ik heb goed nieuws! Je hebt geen chemokuren nodig. De kanker is eruit en je bent kankervrij! Nou je begrijpt wel dat alle spanning er toen uitkwam! Ik besefte het ook nog niet. Het drong pas tot me door toen we bij de lift stonden op de terugweg. Zo sta je fris en fruitig in het leven en dan krijg je ineens (BAM) uit het niets eierstokkanker en ben je kankerpatiënt…en zo ben je er ook (na een aantal weken/maanden in de molen) ineens weer vanaf! Ik kon het niet geloven!

Na veel vragen en antwoorden gingen we met een euforisch gevoel maar meteen vreten en shoppen in de stad want ja we moesten het toch een beetje vieren. Ik wil als ik weer lekker kan dansen een feest geven voor vrienden en familie maar dat volgt nog…eerst ff rustig herstellen van de laatste operatie.

Natuurlijk is het nog niet helemaal voorbij….Er zijn nog om de drie maanden controles in het ziekenhuis, zelf wil ik nog een afspraak bij de dermatoloog (moedervlekken verwijderen uit voorzorg) om mezelf gerust te stellen. Die moedervlekken vind ik toch al lelijk dus weg ermee. Ook nog een extra CT scan (op eigen verzoek) om nogmaals even de plekjes op de longen te bekijken of dit echt niets is om mij zorgen over te maken. Dit kwam in de eerste CT scan omhoog maar kan ook van een hoest zijn. (maar ik laat mij niet gek maken, alles checken!) dan nog het erfelijkheidsonderzoek voor mijn dochter waar we dieper op ingaan en een afspraak bij een maatschappelijk werker om de boel af te sluiten en te verwerken. Nou genoeg om nog over te schrijven dus!

Ik ga kappen nu. Het was een emotionele topdag!

Ik mis het!

Wat mis ik het sporten zeg! Ik kan genoeg smoesjes verzinnen maar ik ging gewoon niet, klaar! Hoewel ik altijd een fanatieke sporter ben geweest! Vroeger jong begonnen met dansen, hardlopen, boksen, kickboksen. Altijd met plezier. Het gekke is nu ik niet kan/mag sporten wil ik het alleen maar meer! Het lijkt wel alsof je zwanger bent en heel graag file met uitjes wil eten.
Ik kan niet wachten om weer een beetje te gaan hardlopen en dan weer te (kick)boksen. Al heeft de dokter gezegd dat ik nog drie maanden moet wachten en dan pas rustig aan mag beginnen. Nou dat lijkt ook een eeuwigheid! Altijd als ik een beetje druk was op werk of thuis dan kon ik heerlijk genieten van een rondje hardlopen en daarna was ik alles kwijt, net als (kick)boksen alle frustratie er lekker even uit slaan!

Fijn dat je er bent

Ja! Mijn allereerste blog! Wie had dat gedacht? Van sporter naar zeiljacht…onee, dat is van de televisie haha. Ik moet zeggen dat het me goed doet om dingen van me af te schrijven. Ga nou niet beginnen over spelfouten of iets in mijn blogs want ik typ zoals ik praat en ik ben een echte Rotterdamse! Een soort vrouwelijke Kaj zeg maar 😉 Geweldige gast die Kaj! Die heeft mij vaak aan het lachen gemaakt op Insta als ik er even doorheen zat. Ik ben Kim geboren en getogen Rotterdamse (1984) en op 30 maart 2018 heb ik te horen gekregen dat ik eierstokkanker heb! Nou dan valt de wereld onder je voeten vandaan kan ik je vertellen! Check mijn timeline voor meer info. Nu eerst een klein geluksmomentje… De site is online 🙂

Bekijk bericht