Kim Andjelic

Posts by this author:

Druk

Hejjjj dames en heren, koekjes en peren! (hahaha ik ben dagelijks in de weer met een peuter dus dan ga je automatisch ook zo praten) Een hele tijd heb ik niet willen schrijven omdat alle mensen om me heen het druk hebben… -vooral met zichzelf- Het lijkt wel of dat tegenwoordig het nieuwe “goed” is. Dan vraag ik: Hoe gaat het met je? Ja, druk! Ik vraag het niet eens meer aan de meeste mensen omdat het antwoord toch vaak hetzelfde is…. DRUK!

Gek eigenlijk dat je niet meer even tijd voor elkaar maakt om echt te praten in plaats van te lullen over dat stomme kut weer of wanneer jij met zomervakantie gaat? Lekker belangrijk denk ik dan. Allemaal vooruit plannen, allemaal maar meer, duurdere auto, mooier huis…eh prima als je het je kan veroorloven moet je dat vooral doen. Iedereen moet dat lekker voor zichzelf weten maar alsjeblieft! Sta eens stil bij wat je hebt! Wat je al hebt bereikt in het leven en geniet hiervan! …vooral in het hier en nu en niet in het verleden of in de toekomst of omdat je voor het beeld naar buiten toe perfecter moet zijn dan de ander…wantte als het erop aankomt zijn we allemaal van hetzelfde vlees en bloed hoor 😉 En geloof mij, als je van de een op de andere dag te horen krijgt dat je ernstig ziek bent…ben je dan ook zo bezig met die zomervakantie over 3 maanden, de badkamer die mooier moet, je ook perse een iPhone X moet (omdat iedereen dat al heeft) of ga je dan PAS eindelijk genieten van de echte belangrijke dingen in het leven?



SMILE!

Na een lange stop toch maar weer een blog van mij…… want ja mensen vragen zich af waarom het zo lang heeft geduurd. Ik schrijf gewoon wanneer ik zin heb -that’s all-

Inmiddels alweer twee controles gehad in het ziekenhuis. De eerste in augustus en de tweede in december. Niks bijzonders…alles prima in orde..dus niets om over te roddelen mensen -helaas- hahahaha

Ik merk dat ik sinds kort een allergie heb opgebouwd voor mensen die constant klagen over het weer of over hoe duur de bloemkool is en dat het vroeger (20 jaar geleden) zoveel goedkoper was! Dan denk ik: of jij heb echt niets meegemaakt in je leven of je bent gewoon een eikel dat je de kleine dingen in het leven niet meer waardeert….Maargoed IK zal er niet te lang over klagen… mensen klaag niet zo en wees eens blij met wat je hebt! Geef je medemens eens een compliment, geef aan een goed doel, breng een bord eten naar je eenzame buurman, en wees aub niet zo’n verbitterde zuurpruim! Bemoei je niet met iedereen, kijk naar jezelf! Zeg je baan op en zoek een andere als je het niet naar je zin hebt, ga ook gewoon sporten als je je broek niet meer past en stop met excuses verzinnen…het is een nieuwe levensstijl(gedrag) en heeft niets met tijd te maken! Come on people! Stop complaining and enjoy your life! SMILE!

Sixteen weeks after….

Inmiddels ben ik alweer 16 weken verder sinds ik officieel kankervrij ben verklaard. Wat vliegt de tijd zeg! Hoe bizar is het dat als je ziek bent de dagen zo langzaam lijken te gaan en als je beter bent vliegen ze voorbij! Het lijkt wel of ik nu niet genoeg bij de dag stil sta maar een beetje wordt geleefd. Al moet ik wel zeggen dat er een stemmetje in mijn achterhoofd blijft zitten die zegt: Kim, maak je niet te druk en geniet van de kleine dingen in het leven.

Het lukt me aardig moet ik zeggen alleen denkt iedereen wel dat als je kankervrij bent alles weer oké is, maar je blijft natuurlijk voorlopig een kankerpatiënt met een grote K op je voorhoofd! Nog steeds komen er mensen aan mijn bureau op het werk om te vragen hoe het met me gaat. Dit waardeer ik heel erg, maar neemt niet weg dat ik er alsnog elke dag over aan het vertellen ben en er weer even aan wordt herinnerd. Vorige week heb ik weer een scan gehad en volgende week krijg ik de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek. Spannende tijd voor mij, niet voor een ander dat snap ik wel….

Ook ben ik alweer een maand nu lekker aan het kickboksen wat me erg goed bevalt! Ik heb nog wel moeite met een ritme vinden, maar dat went vanzelf weer.

Eerste werkdag

Het lijkt wel of ik niet weg ben geweest zo voelt het. Na ruim vijf maanden stap ik vandaag dinsdag 17 juli om 09:00 uur het kantoor binnen…. Goedemorgen! Wat onbekende gezichten, maar vooral ook veel bekenden die meteen even hallo komen zeggen en vragen hoe het met me gaat. Natuurlijk staat daar mijn lieftallige collega Aydah me al op te wachten om me een dikke knuffel te geven! Wat heerlijk om weer even terug te zijn. Iets voor jezelf, even geen geneuzel en lekker onder de mensen. Weer zoals het was… maar dan nu zonder stress en drukte (dat komt wel weer).

Mijn laptop start zonder problemen op (dat is weleens anders geweest) de 88 mails neem ik voor lief want dat valt best mee. (Dat komt denk ik door mijn afwezigheidsassistent die ik eerder heb aangezet) en ik heb er zelfs al een werkje op zitten. Het moet niet gekker worden! hahaha

De uren vliegen voorbij en voor ik het weet is alweer 12:00 uur. Tijd om weer te gaan. Het voelt heerlijk om weer even te werken! Maar dat komt vooral door de fijne collega’s die ik heb 😉

Erfelijkheidsonderzoek

Maandag 2 juli 09:40 uur: Vol goede moed loop ik het ziekenhuis binnen. Ik ben alleen met de metro want het stel niet veel voor vandaag dus ben zo weer klaar. Als ik door de gangen van het nieuwe ziekenhuis loop krijg ik een naar gevoel in mijn buik. Ik voel me steeds misselijker worden. Ik denk nog hoe kan dit nou? Ik heb immers goed gegeten en geslapen. De laatste keer kreeg ik toch goed nieuws… Ik meld me aan en zoek naar waar ik moet zijn. Het is dus precies dezelfde plek waar ik op 28 mei jl. was met Arthur. Ik merk dat ik nog zenuwachtiger wordt en ga zitten in wachtruimte 2K. De tranen schieten in mijn ogen. Ik heb mijn emoties niet meer in de hand en bel Arthur om rustig te worden. Hoe gek is dit? Duidelijk heb ik het voor mezelf nog niet verwerkt. Het doet echt iets met me. Ik had dit totaal niet verwacht. Nu ik  wat rustiger ben geworden en wacht op mijn beurt schrijf ik deze blog want merk dat dit mij goed afleid. Heb ik me ogen weer opgemaakt voor niets! Ik lijk wel een pandabeer! Hahaha
Wat een fijne dokter weer! Goed uitgelegd, gerust gesteld en goed geholpen. 34 jaar en eierstokkanker is best zeldzaam dus het is erg belangrijk om dit onderzoek te doen! Er zijn twee soorten van erfelijkheid BRCA 1-2 en LYNCH. Ik wacht nu om bloed te prikken omdat ik op deze twee soorten wordt gecontroleerd. Eerst het BRCA1 en 2 gen dit gaat dmv het bloed. De dokter heeft aangegeven dat deze kans klein is omdat ik een mucineuze vorm had van eierstokkanker en deze vorm komt veel voor bij de sereuze vorm. Hij wil het toch onderzoeken (voor de zekerheid en dat is goed)!
De tweede soort erfelijkheid is het LYNCH gen deze bestaat uit verschillende soorten (4) die je kan meedragen en ook door kan geven (erfelijk) deze komt veel voor bij de mucineuze vorm dus is voor mij erg belangrijk. Dit zal eerst moeten blijken uit het  weefsel (mijn tumor) die ze nog hebben liggen! (Ze bewaren dit 15 jaar!) Bizar! Ze gaan dus eerst mijn weefsel onderzoeken en als hier iets uitkomt zal ik hierna nog bloed moeten prikken om te kijken of het gen uit het weefsel ook in mijn bloed zit. Al met al dus weer veel werk maar voor mij wel erg belangrijk.
Volgens de arts is het ook erg belangrijk dat ik bij de families (vader en moeder) goed navraag of er kanker voorkomt zo ja welke vorm en op welke leeftijd. Dit is heel belangrijk voor het onderzoek. Over twee maanden krijg ik de uitslag. We zijn weer een stapje verder…