Eerste doktersbezoek

Het begin van de hele molen start hier… Af en toe een krampje in de buik. Mij hoor je niet klagen. Ik ben niet iemand die snel naar de dokter gaat. Ik was weer lekker aan het sporten totdat ik beetje bij beetje afviel en die buik die bleef maar! Nou weet ik uit ervaring dat dat sowieso altijd het langst duurt hahaha maar dit was wel merkwaardig. Ik dacht er niet teveel over na en ging lekker verder. Het ging goed en ik voelde me kiplekker!
Na een paar weken begonnen me broeken toch wel een beetje strak te gaan zitten en ik begon te twijfelen aan mij voedingspatroon. Niet dat ik die zo drastisch had veranderd, maar ik was al een paar weken echt veranderingen aan het toevoegen. (minder koolhydraten) Zou dat het dan zijn? Het sporten ging toch goed! (elke dag iets) Toch was ik zo positief dat ik dacht: Nee Kim niet zo gek doen je zal wel ongesteld moeten worden ofzo of iets gegeten waar je misschien niet tegenkan.
Totdat er op mijn werk aan mij gevraagd werd of ik in verwachting was van een tweede … toen ging bij mij de knop om. Oké, als andere mensen het ook gaan zien moet ik toch echt even een testje halen, want misschien is dat het wel?
Stiekem toch wel een beetje blij dat dit het misschien zou kunnen zijn koop ik meteen maar drie testen. Bij mijn dochter had ik er ook drie nodig. Je kan het maar beter zeker weten denk ik dan. Dan weet ik tenminste echt dat het zo is (of niet). Ik vond het eigenlijk wel leuk. Het zat niet in de planning maar was zeker wel welkom. Na drie negatieve testen helemaal teleurgesteld en een kleine paniek in mijn hoofd heb ik de dag erna toch maar de dokter gebeld…
Eenmaal bij de dokter toch nog maar even opnieuw een test gedaan, want je weet het nooit. Prima, al wist ik de uitslag al. Toch was er nog een heel klein beetje hoop in mij die dacht dat die stomme testen die ik had gedaan niet goed waren… maar nee deze was ook bij de dokter negatief. Nou dan ben je blij dat die dokter voor je neus staat want wat is het dan? Ik dacht misschien een vleesboom of een cyste. (dat komt wel vaker voor bij vrouwen en kan prima operatief verwijderd worden) Hij ging voelen en doen en zei maar niks…snap ik wel je moet eerst nadenken enzo maar jezus wat is dat vervelend zeg! Uiteindelijk gaf hij aan dat er wel echt iets zat wat er niet hoorde te zitten en ik vroeg aan hem wat het zou kunnen zijn. Daar had hij ook geen antwoord op. Ga maar even zitten in de wachtkamer dan ga ik een afspraak voor je maken bij het ziekenhuis. Uhhh oke…
Na 20 minuten in de wachtkamer helemaal verbouwereerd met 4 miljoen vragen en gevoelens komt hij naar buiten en kon ik twee dagen later terecht in het Ikazia Ziekenhuis. Het enige wat ik op dat moment kon zeggen was: oké, bedankt. (Topdokter!)

mijn buik